Beblauwdrukt al, nog veilig gecoconeerd,

tegen regen en ruisend opkomend tij,

het boos gebroos van buiten; het trekt hier,

in colonne, onwetend maar stapvoets

voorbij. Tijd verzakt langzaam tot een punt

van wachten, en precies daar: ze krast even,

breekt, ze sleept zich aan en sleept zich weer

een baan terug. Het ontluiken gloort al vroeg

die dag en toch gaat er nog een hele cyclus..

Dan breekt  daar eindelijk de dag van wacht.

Met zekere willekeur nog die langzaam oplost,

plaats wil maken voor het onlosmakelijke zijn.

Vandaag vangt rondjes als teken aan de wand,

versteent wat wxe0s en gaat nu vangen in groen.

Met een onmerkbare verschuiving ontstaat het:

Hier stapelen zich dromen op, waaien af, gaan,

verweren er en/of spoelen als nieuw weer aan.

Hier waait zelfs de stilte schoon. Rust nu maar,

morgen wordt een lange dag.